“De Professor”

©2018 Mariska de Kok, “De Professor” – Mixed Media 5 x 8 x 0.3 cm

©2018 Mariska de Kok, De Professor – Mixed Media 5 x 8 x 0.3 cm

“De Professor”

De muziek van Erik Satie vult het atelier. Naast de computer een mok dampende, sterke koffie.
Voor het komend uur is het geluid van de mobiel uitgezet, zodat niets mij verder kan storen om door te gaan met mijn nieuwe project: “We are all travelers”.

Dit keer aandacht voor de “Professor”.

Het station in Leiden.

Voor vele een praktisch beginpunt om de weide wereld in te trekken. Dagelijks is het een komen en gaan van ontelbaar veel mensen. Jong, oud, dik, dun, lief, leuk, stuurs, groot, klein en ga zo maar door.
De bewegingen van de bezoekers worden regelmatig onderbroken door verplichte wachtpauzes. En juist in dat moment liggen voor mij de mogelijkheden voor een nieuw schilderij.

De voedingsbodem

Dat brengt mij bij de derde zaterdagochtend in maart. Een prachtige zonnige dag. Het persoonlijke reisdoel voor deze dag is het museum in Assen. Zoals gezegd via Leiden Centraal.

Bij mijn aankomst blijkt dat ik ook vandaag niet de eerste ben op deze locatie. Er staan veel mensen. Ik hou van mensen. Dit wil niet zeggen dat ik ze allemaal leuk vind, maar ik hou van het verhaal zonder woorden. Het kijken & bekijken van mijn medereizigers. Overal is een verhaal te ontdekken. In de houding, hoe iemand staat. Geduldig, ongeduldig of misschien ergens tegenaan geleund. Ook de plek waar men staat. Daarnaast kan de keuze van kleding, haarstijl, wel of geen tattoos, zoveel prachtige informatie opleveren. Een perfecte voedingsbodem voor mijn hersengedeelte wat zich graag bezig houdt met associëren.

Het verhaal

Zo ook bij de “professor”. Een wat langere man dan gemiddeld, wat is af te meten doordat zijn formaat duidelijk boven de omstanders uitspringt. In zijn ogen een voorzichtige, onbevangen blik, waardoor een zachtaardigheid naar buiten straalt. Een haarcoupe waarschijnlijk bij dezelfde kapper als Balkenende 🙂 . Ook het woord “slungelig” dringt zich op. Doordat voeten, benen en schouders niet recht boven elkaar zijn geproportioneerd, lijkt de man enigszins naar achter te hellen. Tegelijkertijd voelt hij gebalanceerd met een zachte twist.

Koffietijd

Wat ook opvalt is dat er genoeg tijd is geweest om koffie aan te kunnen schaffen. Kortom, ruimschoots voorbereid voor zijn reis. De kartonnen beker in de hand, welke waarschijnlijke iets te warm is wat weer is op te maken door de regelmatige beweging van zijn vingers. 

Geen tas, geen koffer, wel een grote jas waar waarschijnlijk veel in opgeborgen kan worden.

Onderzoeker

Bij mij komt eigenlijk direct de associatie van een wetenschapper of in ieder geval een onderzoeker naar boven. Of dit nu komt door de iets vervaalde bruine jas? Het is niet echt een jas om uren mee buiten aan het werk te gaan, meer een kledingstuk voor iemand die zich een groot gedeelte van de dag binnen vier muren begeeft. Is het de combinatie met de niet strak zittende blauwe broek, welke overigens wel weer mooi is gestreken, waardoor nog duidelijker wordt dat zijn zwarte schoenen ook graag wat persoonlijke aandacht hadden gekregen. Wat ik hieruit concludeert is dat uiterlijke schijn voor deze meneer totaal ondergeschikt is. Hij lijkt mij meer gericht op wereldse zaken, hoewel in de wetenschap gaat deze gedachtegang eigenlijk weer niet echt op. Vaak is wetenschap juist abstract. En abstract is nu weer niet echt een wereldse zaak.

Misschien heeft kleding, houding niets van doen met mijn associatie van onderzoeker. Misschien is het de blik in zijn ogen. Onbevangen, onderzoekend de omgeving bekijkend. Alsof hij hier op het station vandaag weer voor de eerste keer is.

Weten doe ik niets. 

Zodra je mensen aanspreekt om te vragen of je hen mag schilderen, dan veranderd gelijk hun houding. Dan zijn ze direct weer in deze “werkelijkheid”. Die werkelijkheid, de houding hoe men over zou willen komen naar de buitenwereld, daar heb ik niet zo veel mee. De “persoon” is dan vaak ineens verscholen.

Wat je zegt, ben je zelf.

Ik ben vooral gefascineerd door het verhaal zonder woorden. Om zelf te schouwen wat ik zie. Daarnaast ben ik mij er terdege van bewust dat alles wat ik denk te zien of beschrijf, alleen iets zegt over mij, ook één van de travelers. Wel moet ik bekennen dat wanneer ik deze meneer weer zie, hij voor mij “De Professor” is en waarschijnlijk blijft.

P.s. Het zou leuk zijn wanneer iemand hem herkend of hij zelf om dan zijn verhaal te horen. Mocht je willen reageren, dan hoor ik  het graag! Reacties zijn van harte welkom via deze link

Mariska de Kok

Mariska de Kok (1966) lives in Katwijk aan Zee and she paints realism. Her specialty is portraits where emotion is essential. She is fascinated by the person and emotions behind the “mask”. “When there is time enough to observe the model, there is always an interesting story to be discovered and visualized”. Over the years, many persons have been portrait-ed by Mariska.
  • Deel dit bericht met vrienden…