Ver weg en toch dichtbij

Bij het schilderen van Wilma kwam ik wederom tot het diepe besef dat door iemand plein air te schilderen, voor mij gevoel ik heel dicht bij die persoon kom. Dichterbij lijkt me onmogelijk. Het gaat dan niet zozeer om het fysieke om hem of haar goed te kunnen zien. Het contact ligt in het schouwen van de ogen.

De communicatie die plaats vindt zonder gebruik van woorden is en blijft voor mij telkens bijzonder. Nog steeds ben ik elke seconde nieuwsgierig naar hetgeen voor mij gebeurt. Ik wil hiervan niks missen.

Ik heb respect voor de diegenen die het aandurven om zich door mij vast te laten leggen op doek. Met mijn doordringende blik (door Wilma heel lief vertaald naar ‘mijn professionele blik’) kijk ik eigenlijk door mijn model heen. Door mijn focus zie ik niet de persoon zitten. Het observeren en vertalen van vlekjes, lijntjes en beweging is mijn doel. Een boeiende ontdekkingsreis vol met verrassingen.


Bij het maken van dit portret is mijn dominante blik een extra uitdaging omdat Wilma emotioneel zo dichtbij staat dat het ook een soort onwennig is om haar zo doordringend aan te kijken. Maar goed, eind goed, al goed. Ook al is Wilma nu fysiek weer verder weg, beneden in het atelier is zij absoluut dichtbij. Raar? Misschien. Wanneer de deuren open mogen voor een expositie kan/mag je dit zelf ervaren en kijken of je iets hiervan herken.

Voor nu is het tijd voor een filmpje van een zeer waardevolle middag.

Koffie met een portret – plein air / live sessie door Mariska de Kok. We beginnen met koffie en een goed gesprek, daarna 2x 45 minuten tijd voor een modelsessie. Het doel – een grote expositie zodra de deur weer open mag van allemaal prachtige koppen. Daarnaast wil ik een mooi boek maken van alle portretten met de titel: ‘Een verzameling mooie momenten’. Zin om ook mee te doen aan dit project? Laat het me weten!